index

بیکاری ۱۰ هزار بافنده فرش دستباف در اصفهان/بیمه هنرمندان قالیباف واجبی فراموش شده

۱۰ هزار بافنده فرش طی سالیان اخیر بیکار شده اند و آنهایی هم که مانده اند با مشکلاتی از قبیل بیمه، درآمد مکفی و آبرومندانه روبرو هستند.

به گزارش هنرما، ار هنرهای صنایع دستی قدیم است، و روزگاری به عنوان اسباب زینت خانه ها از آن استفاده می شده است.

شاه عباس اول بود که کارگاههای بافت فرش دستباف را تحت حمایت خود در آورد و همین باعث شد رونقی در این صنعت ایجاد شود و هنوز هم نفیس ترین قالی ها یادگار صفویه است.

فرش اصفهان ویژگی های منحصر به فرد خود را دارد؛ در نوع مرغوب آن از رنگ های طبیعی سنتی استفاده می شود که چشمان بیننده را به سمت و سوی خود خیره می کند.

پرزها ی کوتاه، فرش های ریز بافت تا رج شمار ۹۰، استفاده از آثار باستانی،قندیل سرترنج، گل و برگ ختایی، دار عمودی بافت از ویژگی های فرش اصفهان است.
لچک و ترنج، عمده طرح فرش اصفهان است که هنرمندان این رشته با به هم پیوند دادن اسلیمی ها و ترنج اصلی و گل های شاه عباسی نقش های زیبایی بر رج های کارشان می زنند.

هر چند نقش های سجاده ای، محرابی ستوندار، درختی، شکارگاهی از دیگر طرح هایی است که مخاطبان داخلی و خارجی خاص خودش را دارد.

این سرپنجه هنرمند قالیباف است که می تواند علاوه بر خلق اثر هنری زیبا، در راستای اقتصاد مقاومتی برای مردم ایجاد اشتغال پایدار کند.

اگرچه این صنعت با فرهنگ و هنر مردم اصفهان عجین شده و مردم خاطرات فراوانی با آن دارند و به نوعی برای کودکان دهه شصت و قبل از آن به نوستالژی بر می گردد اما این هنرمندان با صنعتی شدن کم کم هنرشان زیر چرخ های کارخانجات خرد شد.

با توجه به اینکه از ارزش های این هنر اصیل غفلت شده است طبیعتا صادرات آن هم دستخوش تغییراتی خواهد شد.

صبح امروز بود که یکی از اعضای اتحادیه تولیدکنندگان فرش دستباف اصفهان  تحریم های بازارهای بین المللی را زمینه ساز از دست دادن  بخش عمده‌ای از بازار فروش فرش دستباف به اروپا و آمریکا دانست و گفت: به دلیل رکود چند ساله در بازار فرش دستباف، بافندگان نیز انگیزه‌ای برای بافت فرش ندارند.
سعید عصاچی گفت: بیش از ۴۰ هزار نفر در اصفهان به تولید فرش دستباف مشغول بودند که به دلیل رکود در صنعت فرش ، حدود ۱۰ هزار بافنده فرش در یکی دو سال اخیر بیکار شده اند .

صنعتی شدن هر چند که توانست از بعد کمیت نیاز بازار را براورده کند ولی بی برنامگی در استفاده از صنعت تیغ بر ریشه این هنر اصیل ایرانی زد .

همانطور که عصاچی گفت: ۱۰ هزار بافنده فرش طی سالیان اخیر بیکار شده اند و آنهایی هم که مانده اند با مشکلاتی از قبیل بیمه، درآمد مکفی و آبرومندانه روبرو هستند.

هرچند سالیان قبل بیمه ای تحت عنوان بیمه قالیبافان در جامعه آغاز بکار کرد اما گذر از هفت خوان آن مابین میراث فرهنگی و سازمان صنعت معدن و تجارت و تامین اجتماعی هنرمند قالیباف از از ادامه مسیر باز می دارد.

یکی از هنرمندان قالیباف به خبرنگار هنرما گفت: چند سال سابقه بیمه قالیبافان دارم و در همه آزمون هایی هم که سازمان فنی و حرفه ای تعیین کرده بود شرکت و مدرک خود را دریافت کرده ام اما حدود شش ماه است بیمه ام قطع شده است.

وی ادامه داد : علت را که جویا شدم بخشنامه ای ابلاغ نشده است که مسئول مربوطه ادعای وجود آن را دارد و می گوید باید در سه ماه یک تخته قالی ۱۲ متری به بازار ارائه دهم ولی معیار سنجش این مساله مشخص نشده است.

هرچند خبرها حکایت از بروز بی انضباطی ها در صدور بیمه نامه برای مردم داشت اما نمی توان گفت همه آنهایی که بیمه شده اند هنرمند نیستند و به این بهانه قوانین سخت بالادستی برای آنها در نظر بگیریم؛ خاصه اینکه قالیبافان بیشتر از قشر متوسط جامعه هستند و سود اصلی در جیب بازاری و دلال.

روی دیگر مشکلات هنرمند قالبیاف را می توان عدم وجود نقدینگی دست مردم دانست چرا که فرش دستباف قیمتی بس بالاتر از فرش های ماشینی دارد و بیشتر از بعد تابلو فرشی به آن نگاه می شود.

مردم هم نقدینگی کافی برای خریدی کارهای نمایشگاهی و تابلو فرشی ندارند لذا رکود دامن این صنعت و این هنر را می گیرد.

می توان از ۳۰ هزار فعال فرش باقیمانده در این حرفه در استان اصفهان بخش اعظمی را افرادی دانست که یا توانایی کار دیگری ندارند و یا در صدد تغییر شغل برای رسیدن به درآمدی بیشتر هستند.

هرچند در ابتدای سال جاری مقدار قابل توجهی از این تولیدات به کشورهای دیگر از جمله ایالات متحده صادر شده است اما سود اصلی را صادر کننده گرفته و سر تولید کننده مانده بی کلاه!

یک کارشناس بازار فرش هم استفاده از بازار همسایگان برای صادرات فرش ایران را بزرگترین عامل ضربه به فرش داخلی و مسبب رونق بازار کشورهای حاشیه خلیج فارس می داند و می گوید: بدلیل کوچک بودن پروازها و کمبود امکانات در فرودگاه اصفهان، بیشتر صادرکنندگان از فرودگاه امام (ره) و فرودگاه شیراز اقدام به صادرات این کالا می کنند و این خود باعث پنهان ماندن جایگاه واقعی استان اصفهان در صادرات فرش می شود.

برند سازی و استفاده از بسته بندی های مناسب همگام با کاهش هزینه های تولید را که در نهایت منجر به کاهش قیمت تمام شده می شود را می توان راهکار دیگری برای بهبود بازار فرش دانست.

لازم است مسئولان استانی نقطه نظرات کارشناسی خود را برای تحت حمایت بیمه قرار دادن کلیه هنرمندان این صنعت و تنها به استناد احراز هویت شخص متقاضی در بین هنرمندان به ستادهای بالادستی در پایتخت ارائه دهند تا بتوانند با استفاده از ظرفیت مجلس شورای اسلامی بتوانند قوانین را اصلاح و مانع از بین رفتن این هنر اصیل ایرانی اسلامی شوندو صادر کننده نقش هنرمند را در تولید این محصول جدی بگیرد تا رونقی مجدد در بازار صنایع فرش را شاهد باشیم.

گزارش: سید رسول زهرائی

انتهای پیام/

Go to TOP