تئاتر در پستوی هنر؛

تن بیمار تئاتر در ایران

اگر مسئولان به فکر مکانی اختصاصی در نقاط مختلف شهر برای تئاتر باشند این می شود یک نوع تفریح برای جوانان و شاید پاتوق های قلیان کشی های مخفیانه را ترک کنند.

سید محمد حسین منتظرالقائم: بهمن ماه، شروع جشنواره تئاتر فجر و حالا برای این شروع چهره های سینمایی از ماهها قبل خودشان را آماده کرده اند تا در یک عرصه نمایشی حضور داشته باشند. ستاره های سینما و بازگشت چهره های مطرح تئاتر به عرصه سینما برای جشنواره سال ۹۶ نوید لذت بخشی است.
چهره هایی که حالا پس از دهه ها شاید به فراموشی سپرده باشند و کودکان آن روزها حالا جوانانی شده اند که شاید کمتر به خاطر بیاورند آن چهره ها را. اما هنگامی که محبوبیت هنرمندان زبده در دل ها جای می گیرد فراموش شدن آنها محال است.
ستاره های درخشنده تئاتر ایران جایگاه مهم و موثری در برخورد با مخاطب و ارتباط گیری با آنها دارند و حالا پس از سالها که به جشنواره تئاتر فجر روی خوش نشان دادند آنها می آیند تا بار دیگر بدرخشند. هر چند که متولیان تئاتر از بی مهری های مسئولان فرهنگی نسبت به مکان و ارائه برنامه ها گلایه دارند اما آنها به دلیل علاقه و اشتیاقی که به این حرفه دارند این موضوعات سد راه ادامه کار آنها نشده و همچنان در عرصه تئاتر حضوری پررنگ دارند.
با توجه به اعلام آثار راه‌یافته در سی و ششمین جشنواره تئاتر فجر، نمایش‌هایی در این دوره روی صحنه خواهند رفت، که حضور ستاره‌های سینما و تئاتر، نقش مؤثری در استقبال مردم از آن‌ها داشته است.
حضور مهناز افشار، چهره ای سینمایی که با بازی در نمایش «آمدیم، نبودید، رفتیم» به کارگردانی رضا حداد، موج گسترده‌ای از انتقاد‌های تئاتری‌ها را علیه سینمایی‌ها فراهم کرد. به‌گونه‌ای که بیش از نیمی از اهالی تئاتر با حضور سینمایی‌ها در تئاتر مخالف کردند. به دلیل اینکه اهالی تئاتر با تخصص و مهارت خاصی روی صحنه می روند و اینکه سینمایی ها بدون تجربه و تخصص در کار تئاتری ها دخالت کنند این رویه نامناسبی است مانند این است که یک خیاط که متخصص دوخت لباس های زنانه است بخواهد در دوخت لباس های مردانه هم وارد شود بدون مهارت و تخصص.
گاهی مشکلاتی که برای یک رشته هنری به وجود می آید آن رشته را بیمار می کند. یکی از این مشکلات که برای این هنر قدیمی و دوست داشتنی وجود دارد همسو نبودن با مسئولان است. اگر مسئولان به فکر مکانی اختصاصی در نقاط مختلف شهر برای تئاتر باشند این می شود یک نوع تفریح برای جوانان و شاید پاتوق های قلیان کشی های مخفیانه را ترک کنند؛ اما این موضوع خلاقیت مسئولان را هم می طلبد باید محیطی شاد برای جوانان فراهم کنند تا هیجانات آنها تخلیه شود. البته هزینه های ورود به تئاترها زیاد نیست اما همین هزینه ها باید کم باشد تا همه جوانان بتوانند برای تماشای تئاتر حضور داشته باشند.
برخی از مسولانی تصور می کنند تئاتر و هنر باید به پستوی خانه ها منتقل شود و تئاتر و هنر نباید پا بگیرد در حالی که اگر هنر تئاتر قوت بگیرد مخاطبان خاصی را گرد هم جمع می کند اما هنر تئاتر باید حرف مردم باشد. باید مسائل جامعه با این هنر به نقد کشیده شود. متخصصان این هنر باید مهارت های لازم را برای ارتباط با مخاطب یادبگیرند نه اینکه هر کسی شم تئاتر دارد وارد این هنر شود چه بسا که گاهی اوقات اجرای تئاترهای نامناسب و بی مایه و بی محتوا باعث تخریب این هنر اصیل و ماندگار می شود.
با این اوصاف، در حال حاضر تئاتر ایران از نظر جذب و اقناع مخاطب در شرایطی بحرانی قرار دارد و تن رنجور این بیمار ناتوان باید التیام یابد و این مهم انجام نمی گیرد مگر. با همت مسئولان و متولیان نخبه این هنر.

Go to TOP